Μήνας ψυχικής υγείας: Μιλάμε ανοιχτά, δεν ασκούμε κριτική!

Ο Μάιος έχει καθιερωθεί παγκοσμίως, από τη δεκαετία του 1950, ως ο μήνας ευαισθητοποίησης για την Ψυχική Υγεία στοχεύοντας στην ευαισθητοποίηση των ανθρώπων σε θέματα ψυχικής υγείας, την ανάδειξη της σημασίας της και την εξάλειψη των ταμπού.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ορίζει την ψυχική υγεία ως την κατάσταση στην οποία ο άνθρωπος γνωρίζει τις δυνατότητές του, έχει την ικανότητα να ανταπεξέλθει στις φυσιολογικές πιέσεις της ζωής, εργάζεται παραγωγικά και εποικοδομητικά και μπορεί να συνεισφέρει στο ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο δραστηριοποιείται.
Παγκοσμίως είναι καταγεγραμμένοι σχεδόν 1 δις άνθρωποι (970 εκατομμύρια για την ακρίβεια) που αντιμετωπίζουν θέματα σχετιζόμενα με την ψυχική υγεία, εκ των οποίων:
264 εκατ. έχουν διαγνωσμένη κατάθλιψη
284 εκατ. έχουν αγχώδεις διαταραχές
Στην πραγματικότητα, τα παραπάνω νούμερα είναι υψηλότερα, καθώς οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν ψυχικές δυσκολίες αλλά δεν ζητούν βοήθεια, είναι σημαντικά περισσότεροι.
Τα ακόλουθα στοιχεία είναι συγκλονιστικά:
Καταγράφεται υψηλός αριθμός αυτοτραυματισμών και αυτοκτονιών κάθε χρόνο λόγω ψυχικών διαταραχών
Σε χώρες με υψηλό εισόδημα το 90% των αυτοκτονιών σχετίζεται άμεσα με θέματα ψυχικής υγείας
Ο κίνδυνος αυτοκτονίας είναι 20% υψηλότερος στα άτομα που πάσχουν από χρόνια ή βαριά κατάθλιψη (www. www.psychology.gr).
Τί μπορούμε να κάνουμε

1. Μπορούμε να επικοινωνήσουμε πρώτοι, πάντα με διακριτικότητα. Αν κάποιος περνάει μία δύσκολη κατάσταση, ίσως να δυσκολεύεται να προσεγγίσει κάποιον και να ανοιχτεί ή μπορεί να ντρέπεται ή να νιώθει άβολα. Έτσι, μία δική μας ευγενική προσέγγιση, θα τον βοηθήσει να νιώσει πιο άνετα να μιλήσει. Μπορούμε, για παράδειγμα, να πούμε κάτι όπως «μοιάζει κάτι να σε ενοχλεί, θα με ενδιέφερε να μάθω πώς είσαι, πώς τα πας».
2. Αποφεύγουμε τις όποιες παρεμβολές και ό,τι μπορεί να μας αποσπάσει την προσοχή και αφιερώνουμε τον απαραίτητο χρόνο στο συνομιλητή μας.
3. Καθόμαστε σε κοντινή απόσταση από τον συνομιλητή μας δείχνοντας οικειότητα, ενώ παράλληλα διατηρούμε βλεμματική επαφή, όχι όμως ιδιαίτερα έντονη, καθώς αυτό μπορεί να τον κάνει να νιώσει άσχημα ή περίεργα.
4. Σε περίπτωση που στην ερώτησή μας μάς απαντήσει ότι είναι καλά, ρωτάμε ξανά. Διαφοροποιούμε την ερώτηση αναφέροντας ότι έχουμε παρατηρήσει ότι φέρεται διαφορετικά τον τελευταίο καιρό, επισημαίνοντας την αλλαγή που έχουμε δει στη συμπεριφορά του. Για παράδειγμα, μπορούμε να πούμε «Είσαι σίγουρα καλά; Δεν είναι πρόθεσή μου να σε πιέσω, ωστόσο έχω παρατηρήσει ότι τον τελευταίο καιρό είσαι αρκετά οξύθυμος και σκέφτηκα ότι κάτι σε απασχολεί».
5. Δίνουμε χρόνο να ανοιχτεί και να μιλήσει, εμπνέοντας εμπιστοσύνη και ασφάλεια ώστε να το κάνει, λέγοντας, για παράδειγμα «Ό,τι χρειαστείς είμαι εδώ για σένα, όταν θα νιώθεις έτοιμος και θα θέλεις να μιλήσεις».
6. Ακούμε για να βοηθήσουμε τον συνομιλητή μας, όχι για να κάνουμε υποθέσεις για το τί μπορεί να συμβαίνει, να κάνουμε διάγνωση ή να του βρούμε λύση. Απλά προσφέρουμε σε έναν άνθρωπο τη δυνατότητα να μιλήσει, να ανοιχτεί. (www.psychology.gr)
7. Σε κάθε μορφή επικοινωνίας, αλλά πολύ περισσότερο σε αυτή, η κριτική επιβάλλεται να απουσιάζει.

Ας είναι αυτός ο Μάιος η αρχή μιας διαφορετικής προσέγγισης του σοβαρού ζητήματος της ψυχικής υγείας. Ξεχάστε τα ταμπού, τις προκαταλήψεις, τα στερεότυπα και τις ταμπέλες και αρχίστε να μιλάτε ανοιχτά για την ψυχική υγεία και να ενημερώνεστε!
Πηγή κειμένου: www.psychology.gr